Καλώς ήρθατε στο blog του SYN_ENERGY!

Καλώς ήρθατε στο blog του SYN_ENERGY!

Aπό το αυτό blog όλες τις επόμενες εβδομάδες θα ενημερώνεστε σχετικά με τις εκδηλώσεις που διοργανώνουμε τον Οκτώβριο μαζί με το Lettretage: To SYN_ENERGY επικεντρώνει στην ελληνογερμανική, λογοτεχνική δικτύωση. Εδώ θα βρείτε αναρτήσεις σχετικά με τις διάφορες λογοτεχνικές σκηνές της Αθήνας και του Βερολίνου, τις διαφορές και ομοιότητες στις πρακτικές συγγραφής, τη δημιουργία και τη δημοσίευση σε καιρούς κρίσης – και, βέβαια, πολλά άλλα θέματα.

Επιπλέον, θα σας παρουσιάσουμε σταδιακά τους συμμετέχοντες συγγραφείς: τί είναι αυτό που τους ενεργοποιεί, πού γράφουν και τί γράφουν και ποια είναι η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών.

Χαιρόμαστε πολύ κι ανυπομονούμε

Jan Wagner

“Κατά βάθος πιστεύω ότι η ανάγκη για ποίηση είναι οικουμενική· αν ισχύει αυτό, τότε το ακροατήριό της είναι άπειρο, ακόμα και αν το ίδιο δεν γνωρίζει προς το παρόν ότι συνιστά ακροατήριο.”

Από την άλλη, ποια μπορεί να είναι η σχέση του μέσου αναγνώστη με την ποίηση σε μια εποχή αμέτρητων ψηφιακών αντιπερισπασμών;
Νομίζω ότι ένα ποίημα μπορεί να λειτουργήσει σαν ένα είδος καταφυγίου. Σαν μια πρόσκληση να κάνεις ένα βήμα πίσω από τον καταιγισμό και τη βαβούρα, να μειώσεις ταχύτητα και να στοχαστείς, αποδεχόμενος το κάλεσμα του ποιήματος προς μια καινούργια κι απροσδόκητη οπτική γωνία πάνω στη γλώσσα, τον εαυτό και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Ενα ποίημα είναι πάντοτε ένας τρόπος να σκεφτείς τα πράγματα εκ νέου. Επομένως, συνιστά και έναν μικροσκοπικό αλλά πανίσχυρο φορέα ασυνήθιστης ελευθερίας.

Ενα ποίημα αποτελείται πάντοτε από γλώσσα μορφοποιημένη. Η μορφή και το περιεχόμενό του είναι αλληλοεξαρτώμενα. Είναι κρίσιμο για μένα να έχω όλες τις μορφές και τις παραδοσιακές δομές – όλες δηλαδή τις λεπτομέρειες της τέχνης μου που αφορούν στο μέτρο και στην ομοιοκαταληξία – στο πίσω μέρος του μυαλού μου ώστε να τις επιστρατεύω αν το απαιτεί το υπό επεξεργασία ποίημα. Δεν μιλώ για το να διατηρείς ζωντανή μια παράδοση χάριν του εαυτού της· αντίθετα, όλες αυτές οι δομές (αν μιλάμε για παραδοσιακές δομές), διαθέτουν τη δική τους ομορφιά, τη δική τους γοητευτική δομή, που ενδέχεται να συμβάλλουν στη τελειοποίηση ενός ποιήματος. Πάνω από όλα, είναι ακριβώς το γεγονός ότι η αυστηρότητα και ο περιορισμός μιας συγκεκριμένης φόρμας σε ωθούν να σκάψεις βαθύτερα, να σκεφτείς πλατύτερα, να επιλέξεις διαδρομές που δεν είχαν ληφθεί υπόψη ή που θεωρούνταν αδιανόητες μέχρι αυτή τη στιγμή. Ετσι, παραδόξως, από μια αυστηρή δομική πειθαρχία ενδέχεται να προκύψει μια ακόμη μεγαλύτερη ελευθερία που θα οδηγήσει στην ομορφότερη στιγμή από όλες: εκείνη όπου ο ποιητής εκπλήσσεται από το ίδιο του το ποίημα.

Όταν το 2015 του απονεμήθηκε το Βραβείο της Λειψίας για το καλύτερο λογοτεχνικό βιβλίο της χρονιάς, ο Γιαν Βάγκνερ έγινε ο πρώτος ποιητής και όχι μυθιστοριογράφος που τιμήθηκε με αυτήν τη διάκριση. Δύο χρόνια αργότερα, το 2017, πρόσθεσε στο παλμαρέ του και το περίβλεπτο Βραβείο Γκέοργκ Μπίχνερ, δοσμένο στο παρελθόν σε λογοτέχνες όπως ο Γκίντερ Γκρας, η Ελφρίντε Γέλινεκ, ο Χάινριχ Μπελ. Από τη μεριά του, ο 47χρονος ποιητής έγραφε το 2011 σε ένα δοκίμιό του, «Ο περίκλειστος χώρος», ότι η ποίηση είναι «το πιο παραμερισμένο, σχεδόν απολησμονημένο λογοτεχνικό είδος», ενώ σε ένα ακόμα, το «Σανδάλι του προφήτη» το 2017 σημείωνε ότι στην καλύτερη περίπτωση η ποίηση αντιμετωπίζεται ως ένας «αξιαγάπητος αναχρονισμός».

(c) Goethe-Institut/Vangelis Patsialos

Μπορείτε να βρείτε όλη τη συνέντευξη στο: www.goethe.de

Interview mit Lily Michaelides

Απροσδόκητα

Ι

Η κρίση χώρεσε παντού.
Τα μαλλιά της ανεμίζουν στα πρόσωπά μας.
Το άρωμα της, μυρωδιά μπουρδέλου, διαπεραστικό.
Κοιτάει με πάθος και αυταρέσκεια.

Οι κατηφορικοί δρόμοι της κρίσης.
Μπαλκόνι με θέα την κοιλάδα της κρίσης.
Το οικόσημο στην είσοδο της κρίσης.

Μα η κρίση, σκέφτομαι, είναι μια αφηρημένη έννοια
Πώς θα μπορούσε να κατακτήσει τον αέρα, τα βουνά
τη θάλασσα, τον ήλιο;
Πώς είναι δυνατό όλο αυτό το ευρύχωρο φως γύρω μας
να ανήκει στην κρίση;

Αψηφώ τις προειδοποιήσεις.
Φοράω τον χρόνο ανάποδα
ξεριζώνω τους άσπρους κροτάφους του
βάφω τα χείλη του κόκκινα
και εκτίθεμαι στην κρίση σας.

ΙΙ

5.30 το πρωί.
Η ταξινόμηση του σώματος, όπως μέσα στη φύση.
Όλα έχουν τη θέση τους. τα μάτια, το φως
η γεύση, η αφή, ο πόνος.
Και κει που νομίζεις πως τα πάντα λειτουργούν εξημερωμένα
ένα κρακ και το τσόφλι σπάει κι ονειρεύεσαι πως πετάς
πως όλα γύρω σου κινούνται μ’ ελαφρότητα
βουβά, δίχως πρόσωπα.
Ένα ακόμη κρακ και σπάνε τα μαλλιά, το βλέμμα
το χαμόγελο, η ισορροπία.

Έξω η ατμόσφαιρα είναι θολή.
Πάλι η άμμος από την Αφρική – όπως κάθε Μάρτη –
κι ο Ραχμάνινοφ επιμένει να σε παρασέρνει με ιλιγγιώδη ταχύτητα
σε τόπους που δεν ονειρεύτηκες
ποτέ.

Κείμενο: Λίλη Μιχαηλίδου

Συνομιλία με την Λίλη Μιχαηλίδου

Η μεταφράστρια Μιχαέλα Πρίντσιγκερ είχε, με αφορμή μια εκδήλωση στο Βερολίνο το Νοέμβρη του 2017 (με τους Alexander Filyuta, Michaela Prinzinger, Lily Michaelidou, Caca Savic und Katharina Deloglou στην πάνω φωτό), την ευκαιρία να συνομιλήσει με την Κύπρια ποιήτρια Λίλη Μιχαηλίδου. Λόγος έγινε μεταξύ άλλων για την ιδιαίτερη κατάσταση των Κυπρίων λογοτεχνών στο από το 1974 διχοτομημένο νησί. Η Λίλη Μιχαηλίδου ζει στη Λευκωσία και συνδιευθύνει από το 2013 τον ΜΚΟ Ιδεόγραμμα που διοργανώνει στην Κύπρο και στο εξωτερικό λογοτεχνικά φεστιβάλ και ποιητικές βραδιές. Από το 2001 έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές και ένα βιβλίο πεζογραφίας.


δημοσιεύθηκε στις: diablog.eu